Het Krijtlandpad (Deel 2)

Een paar weken geleden was ik iets te enthousiast, en met iets te weinig voorbereiding begonnen aan een iets te verre tocht met iets te warm weer en iets te weinig zin. Time for a change!

Ik heb de afgelopen weken de route meermaals bestudeerd en had inmiddels zelfs een heus aanvalsplan gemaakt. De complete route had ik uitgewerkt, deeloverzichten geprint en mogelijke stops gepland. Geraldine en ik zijn ook nog een ochtend rondjes wezen rijden om te controleren of alles klopte. Zo wist Geraldine precies waar ze moest gaan staan met haar mobiele verzorgingspost. Het zoeken van die locaties leverde in elk geval een dag op van veel inzichten, enige verwarring en een goed gevoel aan beide kanten.

Op vrijdag vertrekken we richting Walem. Ik in The Mothership, Geraldine in haar eigen auto. Haar kofferbak zal dienst gaan doen mobiele verzorgingspost, in de auto lijkt het meer op een commandopost, met navigatie systemen, ipads, routeplanners, telefoons en notities. We doen de laatste boodschapjes, eten gezellig een hapje en ik doe mijn best eens op tijd naar bed te gaan. Dat is niet mijn sterkste punt (ik kan wel heel goed heel laat naar bed toe) maar om 12 uur lig ik op één oor. Om half een ook, en om een, en om twee en om drie. Maar wel nog steeds wakker… Nu ja, dan maar met wat minder rust op pad strakjes.

We staan vroeg op, Geraldine gaat meteen aan de slag met de voorbereiding en de inpak. Ik krijg vrij-af en hoef alleen maar mijn koffies te drinken en wakker te worden. Heerlijk zo een crew! En om net na 8 staan we, na een korte autorit, op de plek van vertrek. Vlak bij Oost-Maarland, op een desolate parkeerplaats. Vest aan, laatste angstplas, slokje koffie, kus en dan ga ik. Door een prachtig en typisch Zuid-Limburgs draaihek en ik loop!

Het eerste stuk van de route ken ik wel, niet al te spannend, best fraai en her en der wat klimmetjes. Een prima stukje om te lopen. Mijn benen voelen nog niet helemaal fris, maar ja, dat is de eerste kilometers wel eens vaker. Daarbij is het erg vroeg, en daar kan ik niet zo goed tegen. Ik klaag echter niet, het gaat prima. Ik loop de eerste 10km dan ook vlotjes en tref al snel Geraldine op de camping vlak bij de route. Heel even zitten, wat drinken, vest wisselen en een grapje maken met een mountainbiker en daar ga ik weer. Shit, pet vergeten, nu ja, straks niet vergeten! Mijn lijf is inmiddels wakker en het loopt voorspoedig. Ik moet mezelf wel goed pacen, het is een hele tocht die ik voor de boeg heb maar het gaat goed. Echt goed. 🙂 En na wederom een uur en 15 minuten zie ik Geraldine weer staan. Het stoeltje staat al weer klaar en ik plof neer. Heerlijk, even zitten. Koffie, Vlaai en een fris racevest dat netjes gevuld is. Kus en hop, de volgende etappe.

Mijn lijf komt op stoom, ik loop echt mega soepel. Heerlijk. De harstslag is super laag, zone 1 en de benen malen rond als nooit tevoren. Die halve marathon is kinderspel, en soepel loop ik tot aan kilometer 30 waar ik wederom mijn Crew van één zie staan. Ik stuiter wat heen en weer, blijkbaar heb ik het potje met endorfines wel gevonden in mijn lijf en na een snelle stop ga ik razend enthousiast verder. Dit gaat leuk worden!

Huh, wat zit ik hier ineens tussen veel mountainbikers? Ow, ik zie het al: Er is een tourtocht. Hummm, wel een beetje vervelend dat mijn route dwars door hun startvak loopt. En die bikers hebben voor veel dingen oog maar niet voor een loper. Ik spring wat van links naar rechts, mopper wat en baan me een weg langs alles en iedereen en loop verder. En plots zoeft de eerste biker me voorbij, en nog een, en nog een, en en en. Goddomme, ik moet continue aan de kant, die apen hebben blijkbaar niet door dat de regel in Zuid-Limburg is dat je met je fiets op alle paden mag maar dat lopers altijd voorrang hebben. Ik geef toe, één op de tien zegt goedemorgen of iets in die trant, maar de rest doet aardig zijn best om me van mijn sokken te rijden. Grrrr. En in alle commotie loop ik ook nog eens verkeerd, of niet? Huh, even een stukje terug. Wat zegt mijn Garmin? Iets heel anders dan de pijltjes. Shit, dan de pijltjes maar volgen. Maar waar dan? Nondeju, ben ik nu verdwaald? Ik sta in een bos, na een fikse klim en zie geen markeringen meer. Een beetje afgaand op mijn Garmin besluit ik linksaf te gaan. Oei, forse afdaling en nu buigt het pad naar rechts? Huh, dat wil ik niet! En weer klimmen geblazen. Dju. De irritatie begint nu wel heel erg toe te nemen. En na een kilometer of drie sta ik weer op het kruispunt waar ik eerder besloot links te gaan. Ik ontplof zowat. Ren dan maar naar rechts, veel te snel natuurlijk. Mijn hartslag schiet omhoog en gelukkig mijn waarnemingsvermogen ook. Ik hoor wat, kijk! Daar beneden lopen mensen. Ik schiet door de bomen en struiken heen dwars door het bos en sta ineens 5 meter lager op een ander pad. Met markering….

Dat volgen dan maar, maar het loopt allemaal even niet zo soepel. De route van de Garmin is compleet anders en ik moet me richten op de markeringen, dat kost net wat meer moeite in dit bos. Nu ja, doorbijten Cor! Ik waan me een weg naar boven, wat is dit een flinke klim zeg. Pfff, de benen protesteren, links langs de struiken en dan: Het Hijgend Hert! En complete verwarring bij mezelf, want daar moet ik niet zijn op kilometer 40, maar op kilometer 50! Wat is dit nu? Heb ik dan alles verkeerd gelopen? Loop ik de route verkeerd om plots? Ik bel snel met Geraldine maar die snapt het evenmin. Nu ja, er zit niets anders op dan maar door te lopen, terwijl mijn water nu wel op is. En ja hoor, niet al te veel later verdwaal ik weer. In een of ander stom veld zie ik niet meer waar ik heen moet. Ik ren wat rondjes en zoek me suf. Ondertussen de telefoon vervloekend omdat Geraldine maar blijft bellen. Witheet bereik ik het draaihekje dat me uit het veld leidt. Ik sta op een veel te drukke weg, rechts ligt op 25 meter de Belgische grens en Geraldine is in geen velden of wegen te zien…

Ik bel haar, en ze is vlakbij, maar niet op de afgesproken plek. Ik ben er binnen een minuut zegt ze. Ik roep boos dat ze op moet schieten. Door die stomme ATB-ers en het verdwalen en het k*t veld ben ik al veel trager dan dat ik zou willen. Het lopen gaat slecht, mijn maag rammelt, en ik heb er geen zin meer in. En na 5 minuten is Geraldine er nog niet. Nu was ik al ontploft maar nu ontplof ik in het kwadraat. Ik overweeg serieus om die hele verzorging maar te laten en door te rennen. Ik sta hier nu al een eeuw! O, kijk, daar is ze. En terwijl ik boos alles op alles en iedereen scheld, mezelf, Geraldine, alle fietsers in de wereld, de gehele Belgische bevolking met hun stinkauto’s, alle wegmarkeerders zonder verstand en nog heel wat bevolkingsgroepen. (vergeef me, ik wist even niet meer wat ik deed). Stopt Geraldine braaf de nieuwe spullen in het racevest, duwt ze voeding en drinken in mijn mond en terwijl ik roep dat ik er mee stop want er is geen zak aan met al die gd**mme bla bla bla lacht ze me vriendelijk toe en zegt. “Nou, ik zie je strakjes in Holset, doei schatje!”.

En daar ga ik weer, nog even vloekend omdat ik bij de eerste bocht al geen markering meer zie, maar bijna om mezelf lachend omdat die er wel is maar ik niet oplet. Hup dan Cor… Jij wilde dit toch? En ik loop weer, het leuke is dat ik vlak bij het drie landen punt ben. En terwijl ik daar boven ben en ik vertederd kijk naar een mamma die haar kindje fotografeert en zegt “Nu sta je op het allerhoogste punt van Nederland! Je bent echt super groot zo!” bliebt mijn horloge en zie ik dat die Marathon ook al in de pocket is! En plots is het heerlijk afdalen. Woop woop. Wat is dit stoer! En in een poep en een scheet ben ik beneden. Het stukje door Vaals verbaast me, dat leek vooraf het stomste deel te zijn maar is eigenlijk best mooi. En ik loop door, vrolijk en wel.

In Holset is er weer prima verzorging en besluiten we vanaf nu ietsje vaker een tussenstopje te proberen. Alles is weer koek en ei en ik ren snel door. En als ik dan op een paar honderd meter voor me het bordje Vijlen zie heb ik ook de 50km gelopen. Ik zie ook een bordje van Het Hijgend Hert, dat ligt een klein stukje naar links. Dus het klopte wel wat ik bedacht had! Jippie. Een mens kan soms vrolijk worden van niets zullen we maar zeggen…

Het voelt nu langzamerhand aan als op weg naar huis. Ik weet niet precies hoe ver ik nog moet, maar op het einde zal het zo rond de 70kilometer zijn. Ik kan er eens stuk of drie naar boven of beneden naast zitten. Ik merk dat me dat wel bezig houdt. Maar ik ga nu naar Valkenburg lopen ook! Bam! Het potje wilskracht is open en ik ga door. De benen worden wel zwaar, afdalen gaat ook al niet meer zo makkelijk. En ik dacht dat ik de meeste klimmetjes wel gehad zou hebben intussen, maar dat valt allemaal wat tegen. Maar goed, we zullen doorgaan. En terwijl er een onnozel Carnavalsliedje zich plots in mijn hoofd heeft genesteld en ik zachtjes zing zie ik mijn steun en toeverlaat weer staan. Echt even uitpuffen nu. Poe poe. Geraldine verteld me dat ik te weinig aan het eten ben en probeert me van alles te voeren. Ik neem minder dan dat ze zou willen maar sta op en met een “nou, komop dan” moedig ik mezelf aan.

Het liedje is terug, en de kilometers vliegen niet bepaalt voorbij. Maar ik ga wel vooruit en blijf dat doen. Ik herken hier eigenlijk alle wegen wel maar ben plots aangenaam verrast door een echt schitterend doorkijkje. Wat een plaatje over het dal, wat een magistrale bomen. Ik sta stil en geniet. Dit is echt Briljant! Het was natuurlijk nog briljanter geweest als ik ook een foto gemaakt had maar ik geloof dat ik niet meer echt de helderheid van geest had om daar aan te denken. Dus het blijft even bij de beschrijving dat het echt formidabel was. Nu ja, afdalen door het veld, de weg over, en via de bekende trapjes omhoog op de Gulperberg. Bovenaan zie ik de auto staan maar geen Geraldine. huh? O, kijk, daar is ze. Ze was op de verkeerde plek op de uitkijk gaan staan. Ach ja, dat kan gebeuren. 🙂 Weer een fraaie wissel zou ik haast zeggen. De stemming is prima, ook al is het nu echt zwaar voor me. Ik ga nu aan de laatste etappe beginnen. Geraldine kijkt of ze ergens tussenin me nog kan treffen en anders wordt het Valkenburg.

Ik hijs mezelf overeind en moedig mezelf nog maar eens aan. Het liedje begint weer te spelen in mijn hoofd en ik zit in het Centrum van Gulpen. Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe ik van hier uit weer richting Sibbe ga geraken. Gelukkig is het een fraaie stukje en hobbel ik verder. Na wat draaien en keren en een hele forse klim (damn, weer?) zie ik Geraldine weer staan. Ik hoef even niets, ik heb nog water en het is nog maar een klein stukje. Nog een paar kilometer en ik ben er. En ook al doen de benen pijn, ik loop plots hetzelfde tempo als op kilometer 1 en 2. Met het kleine verschil dat ik er nu totaal van buiten adem ben en in het begin niet. Maar ik ben er, bij het draaihekje onderaan Sibbergrubbe. Bam! 71kilometers! Woohooo.

Geraldine is er ook, met een biertje! Maar dat sla ik even af, eerst maar wat warme kleren. We duiken in de auto en rijden naar een parkeerplek. Ik spring uit de auto als een jonge Hinde. In gedachten dan toch, in werkelijkheid piep en kraak ik en hijs ik mezelf omhoog. En met een slakkengang wandel ik naar ons favoriete café. De uitbaters heten me hartelijk welkom en zijn echt super trots dat ik zo een mega afstand heb afgelegd. Leuk allemaal dit! Moe, maar zeer zeker voldaan is het nu tijd voor een Duvel!

*Met speciale dank aan de onvolprezen crew en sorry… Ik bedoelde het niet zo boos. 😉

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *