Doelen – 25 Uur door de Natuur (Geraldine)

Vanuit de NLP filosofie kun je een doel omschrijven als een gewenste situatie. Om die gewenste situatie te bereiken beschrijf je een aantal stappen en zo heb je een concrete richtlijn om daar te komen. Heel eenvoudig. Dat doel moet je overigens wel in positieve termen formuleren, je hersenen kennen immers het woordje ‘niet’ niet, dus anders bestel je bij je eigen postorderbedrijf een dozijn doelen die je eigenlijk niet wilde. Een doel of uitkomst heeft de grootste kans van slagen wanneer het specifiek geformuleerd is, concreet aangegeven wordt en meetbaar is: “Ik weet dan wat ik wil bereiken, waar en met wie en ik weet wanneer ik het bereikt heb”.

25uurdoordenatuur’ dat was mijn januari doel. Weliswaar het kleine broertje van de ‘100uurdoordenatuur’ van Chris en de ‘50uurdoordenatuur’ waar Cor zich aan verbond. Nu op de laatste dag van de maand kan ik zeggen dat ik dat heb bereikt. Wat? Ja! Voelt t zo, Nee. Absoluut niet. De 25uurdoordenatuur was namelijk de ‘communicatieve uitleg’ van 250km trailen in 1 maand. Het eigenlijke doel was dus 250km, afgeleid van de 1000 van Chris en de 500 van Cor, maar omdat het zo veel leuker bekte, werd het ‘25uurdoordenatuur’.

Al vanaf het eerste schema zou het voor mij een combinatie gaan zijn van trailen en wandelen met de honden. De eerste week ging ik lekker. Ik liep bijna dagelijks en had 3 mooie trails (8, 10 en 11Km) en een weekgemiddelde van 55Km in ruim 9 uur ‘doordenatuur’. Wow! Ik ging lekker. Helaas was deze euforie van korte duur toen ik bij het uitlinten voor de Leenderbos trail mijn enkel verzwikte. Het doorlopen die dag en het event draaien en veel staan de daaropvolgende dag schakelde mij wel flink uit. Een week kon ik er amper op staan, ik probeerde yoga, dat ging redelijk, met 1 voetje in de lucht, en ik probeerde te blijven bewegen maar alle flexibiliteit in het gewricht was weg en er zat een flinke zwelling. Dat betekende dat de tweede week ik 1 loopje deed, wat meer een wandeling was, in totaal van 7Km en in 2 delen, waarbij ik weer omzwikte en een paar dagen uitgeschakeld was. Iedereen vroeg al, ga je t wel halen, wat nu met je schema en je challenge? Tsjaa, dat was flink balen, maar goed, wat niet kon of echt niet verstandig was, ging ik ook niet doen. Dus iedere dag opnieuw bekeek ik wat wel lukte, het grote doel werd opgeknipt in kleine doelen en ik probeerde niet te veel naar dat ‘schema’ te kijken.

De derde week kon ik wel weer wat lopen, de honden blij, ik blij, en weer naar buiten. Met een weektotaal van 18Km zat er weer wat beweging in, letterlijk en figuurlijk. De vierde week kon ik de goede lijn gelukkig doorzetten en kwam ik op 28Km, wat de teller op 108Km zette. De laatste 4 dagen voegde ik daar nog 20Km aan toe en maakt dat ik vandaag de challenge afsluit op 128Km in 31 dagen. Geen 250Km, bij lange na niet, net de helft eigenlijk. Een combi van veel meer wandelen dan trailen, maar wel ruim 25 uur door de natuur. En ja, wat heeft mij dat nu geleerd? Nou, dat dit soort uitdagingen super gaaf zijn, maar dat je op je pad altijd onverwachtse dingen tegenkomt en dat het veel meer gaat over hoe jij daar als mens mee omgaat, welke veerkracht je laat zien, hoe je bijstuurt als het leven je niet geeft wat je wenst, dan dat je gemakkelijk de finish bereikt. En doelen, let goed op hoe je ze formuleert.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *